Jilke’s droom kwam uit: ze beviel thuis van haar tweeling

Pas met 39 weken kwam Jilke erachter dat ze zwanger was van een tweeling. Ze besloot thuis te bevallen, met alleen haar verloskundige. Dat dat zó bijzonder zou worden, had ze niet verwacht. ‘Ik gun echt elke mama een inspirerende bevalervaring.’

Mijn derde zwangerschap was anders dan de voorgaande twee, maar ja, elke zwangerschap is anders. Net zoals bij onze vorige zwangerschappen, kozen we ervoor om als uitgangspunt geen echo’s te laten maken. Voor ons was het heel vanzelfsprekend om het zo te doen. Hierdoor kon ik echt naar binnen gaan in m’n lichaam. Mocht er voor ons een goede reden voorbijkomen om het tóch te doen, dan zouden we altijd nog een echo kunnen laten maken. Met 39 weken opperde de vroedvrouw dat het weleens om een tweeling zou kunnen gaan. Tot die tijd had geen van de verloskundigen dat vermoeden: ze dachten eerder aan een grote baby. Omdat de tweelingoptie onze bevalplannen zou veranderen, besloten we om toen toch met een echo te kijken. En toen zag ze twee hoofden... en twee hartjes! Er viel veel op zijn plek, zoals waarom ik zo misselijk was geweest en m’n buik zo groot was gegroeid.

Bij mijn vorige twee kinderen was ik thuis bevallen, in bad én unassisted, dus zonder een zorgprofessional erbij aanwezig, maar puur op mijn eigen inzicht. Ook nu wilde ik het weer helemaal zelfstandig doen, maar toen we in week 39 ontdekten dat het om maar liefst twee baby’s ging, hebben we aan de vroedvrouw gevraagd om er toch bij te zijn. Zij bleek veel ervaring te hebben met het begeleiden van tweelinggeboortes. Heel uniek omdat steeds minder vrouwen in Nederland hun tweeling bij een vroedvrouw/verloskundige krijgen. Over het algemeen begeleidt onze vroedvrouw tweelinggeboortes poliklinisch, een thuisbevalling was ook voor haar heel uniek en nieuw. Maar wij wisten stellig dat we onze baby’s thuis wilden krijgen. We hadden dat zelfs in het begin van de zwangerschap weleens met haar besproken, dat als het twee baby’s zouden zijn, zij er dan bij zou zijn maar we wel graag thuis wilden bevallen. Dat was toen nog puur hypothetisch. Niemand van ons had verwacht dat het uiteindelijk werkelijkheid zou worden!

De bevalling kondigde zich aan met gebroken vliezen op de uitgerekende datum. Vrij vlot daarna kwamen de weeën op gang. Ik kon ze perfect opvangen. Toen ik eenmaal in bad zat, kreeg ik drie weeën. Ik merkte dat ik heel diepe geluiden maakte en ik dacht: hmm, het lijkt wel alsof ik al heel ver ben in de bevalling. Maar ik dacht ook dat ik me dat vast verbeeldde, het was immers pas net begonnen en ik zat pas net in bad. Daarna volgde een enorm lange oerwee waarin ik eerst moest poepen en toen persdrang kreeg. Toen wist ik het zeker: Het is zover!

(Lees verder onder de banner)

Janneke Jonkman

Janneke is het gezicht achter My Little Dutch Diary en schrijver van onder meer 'O jee, het zijn er twee'. 

Ik voelde met mijn hand, en ik voelde het hoofdje geboren worden. Er was niemand aanwezig; mijn lief zat toevallig net op het toilet, omdat hij de poep uit het bad ging weggooien en zelf even moest plassen. Omdat het zo snel ging, hield ik mijn hand op het hoofdje om het rustig te begeleiden om inscheuren te voorkomen. Ik voelde heel rustig mijn baby naar buiten komen en pakte hem meteen zelf aan. Zo werd baby A al geboren nog voordat er iemand aanwezig was, anderhalf uur nadat de vliezen waren gebroken en een uur nadat de weeën begonnen waren. Het bijzondere is dat ik altijd ergens een stille wens had om eens helemaal alleen, echt alleen (!), een baby te baren. Zodat ik met niemand rekening zou hoeven houden en het zo puur mogelijk alleen zou kunnen doen. Maar tegelijkertijd dacht ik dat dat nooit zou gebeuren omdat ik altijd mijn lief dichtbij zou willen hebben. Nu was mijn heimelijke wens toch uitgekomen, zonder dat het geregisseerd hoefde te worden, of ik mijn lief hoefde te missen.

Een half uur na de geboorte van baby A kwam mijn geboorteteam aan: twee vroedvrouwen, de geboortefotograaf (een lieve vriendin van mij) en mijn ouders. Intussen kwam er heel langzaam weer weeënactiviteit. De vroedvrouw controleerde hoe het ging met baby B. Ik voelde zelf of hij nog in de juiste positie lag, maar ik twijfelde want het voelde net iets anders dan anders. De vroedvrouw controleerde het op mijn verzoek. Baby B lag gelukkig nog mooi in hoofdpositie en z’n hartslag was ook goed. De vroedvrouw moedigde mij aan om, als dat fijn voelde, m’n lichaam een beetje te helpen. Een paar weeën lang duwde ik voorzichtig mee naar beneden. Daarna kreeg ik weer zo’n mooie lange oerwee, precies als bij baby A, die vloeiend overging in persdrang en de geboorte van baby B. In z’n vliezen! Daarom voelde het anders! Zo’n 40 minuten nadat iedereen was aangekomen en 65 minuten na baby A. Vlak daarna kwam de placenta, die ik al had voelen loslaten, terwijl ik op mijn knieën in bad zat.

Het was echt mijn beste bevalling ever. Op mijn zelfgemaakte affirmatievlaggetjes had ik, voordat ik überhaupt wist dat ik twee baby’s kreeg, geschreven: mijn bevalling duurt drie uur. En geloof het of niet, maar om 7:02 braken m’n vliezen en om 10:02 werd de placenta geboren… Op de minuut af duurde de gehele bevalling van aankondiging tot aan de placenta dus precies, exact, 3 uur! Onze baby’s hadden heel mooie gewichten, vergelijkbaar met mijn eenlingen. 3040 en 3280 gram (ter vergelijking: mijn eenlingen wogen 2950 gram en 3400 gram). Ook dronken ze meteen mooi aan de borst. Geen enkele reden dus om nog naar het ziekenhuis te gaan, en ik ben lekker in bed geklommen met mijn verse baby’tjes. Ze lagen bij mij op m’n buik, bloot, heerlijk onder een dekentje. Ze hapten al mooi aan de borst. Heerlijk. Ze waren heel rustig en de eerste week sliepen ze vooral, heel dicht bij mij, liefst op me en anders vlak naast me. Het was een grote roze wolk! Ik wist natuurlijk pas een week lang dat ik twee baby’s zou krijgen, maar had toch het gevoel goed voorbereid te zijn. In de laatste week regelde ik een extra set kruiken, een extra schapenvachtje voor in bed en nog wat extra rompertjes. De vroedvrouw nam een extra maxicosi mee, voor als we de baby’s zouden moeten vervoeren in de auto. De rest regelden we later of hebben we niet gemist. Toch kwam het besef dat ik een tweeling had gekregen pas echt toen de baby’s een maand of zes oud waren.

Dat mijn bevalling zo snel zou gaan, hadden we niet per se verwacht. De bevalling van mijn vorige kinderen duurde 11 uur en 5 uur. Ik wist dat het nu sneller kon gaan, maar derde baby’s zijn eigenwijs en het gebeurt ook vaak dat het juist weer langer duurt dan de keer ervoor. Ik had me wel in die ene week dat ik wist dat ik een tweeling kreeg, voorbereid op de bevalling door thuisgeboortes van tweelingen op film te bekijken en verhalen erover te lezen. Toen was het me opgevallen dat eigenlijk bij alle verhalen de bevalling al erg ver op gang bleek voordat de barende vrouw het in de gaten had. Telkens als de vrouwen dachten dat het wel echt begonnen was, bleken ze al zo’n 8 cm ontsluiting te hebben en bijna persdrang. Ik hoopte toen al dat het bij mij ook zo zou gaan. Bijzonder: wij kozen, net als bij onze eerdere twee kinderen, voor een lotusgeboorte. Dat gebeurt niet vaak, zeker niet bij een tweeling. Bij een lotusgeboorte verbreek je de navelstreng niet en laat je de placenta verbonden aan je baby totdat de navelstreng na zo’n 3-5 dagen vanzelf loslaat bij het naveltje van de baby. Onze baby’s zijn twee-eiig, maar beide placenta’s waren helemaal samengegroeid tot één.

Ik had alle vertrouwen in mijn bevalling. Omdat we pas laat wisten dat het twee baby’s waren, wisten we een paar dingen, zoals dat ik in blakende gezondheid twee baby’s had gedragen tot aan de uitgerekende datum. Mijn lichaam was nog steeds in goede conditie. En de baby’s lagen allebei met hun hoofd naar beneden, eentje ingedaald, de ander vlak ernaast. Maar we wisten ook heel veel dingen niet: zijn ze een- of twee-eiig? Hebben ze aparte vruchtzakken? Delen ze een placenta? Zijn ze even groot en allebei goed genoeg gegroeid? Waar we vooraf over spraken, was welke risico’s er waren, hoe groot die waren, welke mogelijkheden er waren om daar invloed op uit te oefenen. Ik wilde geen preventieve interventies; pas als er werkelijk iets aan de hand bleek, wilde ik dat er interventies zouden zijn en dan ook alleen in overleg. We hadden afgesproken dat de vroedvrouw tussen de geboortes in zou controleren of baby B nog steeds met het hoofdje beneden lag en dus niet stiekem was omgekanteld en of de placenta goed bleef werken en niet plots was losgelaten. Eigenlijk zou ik even uit bad gaan, maar toen de bevalling aan de gang was, konden we samen van buitenaf voelen dat de baby head first in het bekken lag en gevaar voor kanteling was geweken. Ook kon de vroedvrouw aan het hartje horen dat de placenta nog goed z’n werk deed en de baby het goed maakte in m’n buik, dus ook dat gevaar was geweken. En dus hoefde ik het bad helemaal niet uit en mocht ik fijn blijven zitten. Dat was echt een geluksmomentje.

Ik had me dit keer heel stellig voorgenomen om mezelf echt alleen met positieve woorden aan te moedigen, ook als ik het soms heftig zou vinden. En dat deed ik: ‘O lief lichaam, wat ben jij perfect bezig! Dit voelt precies zoals het hoort, dit voelt precies goed.’ Ook wist ik dat ik zo spoedig mogelijk in bad wilde en daarvoor onder de douche. Ik kan m’n weeën altijd veel beter opvangen in water, vooral in bad. En ik wilde een weeëndans doen: rondjes, spiralen en achtjes draaien met m’n lichaam, in verticale houding (staand onder de douche, zittend in bad). Beweging zou mijn lichaam helpen om verder te openen en mijn baby(s) om telkens de meest optimale positie aan te nemen voor hun weg door het geboortekanaal. Mijn weeëndans zou zo zacht en ontspannen mogelijk zijn en tussendoor zou ik mijn lichaam zo ontspannen mogelijk houden. 

Het lukte allemaal perfect. En het heeft er echt aan bijgedragen dat ik eigenlijk geen pijn heb ervaren van de weeën. Alleen de laatste drie weeën vlak voor die oerwee waren enigszins heftig, maar ik bleef mezelf positief toespreken en dat hielp echt heel erg mee. Het is geen enkel moment echt ongemakkelijk geweest.

Ik heb ook veel gehad aan mijn lief. We zijn een goed team. Hem ruiken en voelen geeft me heel veel steun. En hem letterlijk achter mij hebben zitten, steunt mijn lichaam. Daarnaast voelde ik me ook erg gesteund door onze supertoffe, lieve vroedvrouw. Ze vertelde al eens dat haar werkwijze vooral lijkt op die van een doula, maar dan met de kennis en het oog van een verloskundige. Zo heb ik dat ook ervaren. Ze moedigde mij aan, gaf me extra zelfvertrouwen door te vertellen hoe goed ik het deed. Ze hield in de gaten hoe het met de baby ging, maar alles in overleg met mij. Ik had natuurlijk nog geen eerdere ervaringen met een vroedvrouw bij mijn eigen bevalling, maar ik was positief verrast over haar aanwezigheid.

Ik gun echt elke mama een inspirerende bevalervaring. Weet dat je zelf veel in de hand hebt. Er is vaak veel meer mogelijk dan je misschien weet. Zo zijn er ziekenhuizen waar je poliklinisch én in bad kunt bevallen en zijn er zelfs vroedvrouwen die je thuis willen begeleiden als je echt heel erg graag thuis wilt bevallen. Zoek in ieder geval een geboorteteam uit dat echt vertrouwen heeft in jou en de keuzes die jij maakt, die er zijn om jou te ondersteunen en die vooral geen angsten meenemen. Verdiep je met behulp van een vriendelijk iemand in de risico’s, hoe groot die zijn, welke mogelijkheden er zijn en wat jij wel of niet wilt dat er gedaan wordt. Jij bent in charge, dus alles moet altijd en alleen in overleg én met goedkeuring van jou gebeuren. En affirmaties hielpen mij ook: net als topsporters bijvoorbeeld kun je jezelf positief aanmoedigen. Je lichaam kan doen wat je hart gelooft. Samen met je partner er veel over kletsen helpt ook om helder te krijgen wat voor jou echt belangrijk is. Een doula inschakelen kan fijn zijn om jouw integriteit te bewaken en je te helpen keuzes te maken die bij jou passen. Het is ook fijn om ter voorbereiding positieve verhalen en filmpjes van bevallingen te lezen en kijken. Ikzelf deed een fijne cursus bij Esther Koppelaar, een toffe vrouw met veel waardevolle kennis. Boeken die ik las er voorbereiding zijn Guide to Childbirth van Ina May Gaskin en Vrije Geboorte van Anna Myrte Korteweg.

Ik hoop dat er in de geboortezorg steeds meer plek komt voor vrouwen die een tweeling krijgen om hun bevalling zo in te richten als ze zelf willen. Voor mij was het echt zo’n bekrachtigende ervaring. Ik ben enorm trots op mijzelf en haal echt elke dag bergen zelfvertrouwen hieruit. Ik bloei en mijn baby’s bloeien.  

Tekst: Jilke van zwaanopdemaan.nl en moederaarde.nl
Foto's: Brechje Hoornstra (foto's van de vlaggetjes zijn van Jilke)

N.B. Wil je ook je bijzondere tweelingbevalling delen op My Little Dutch Diary? Stuur een bericht waarin je kort vertelt wat jouw bevalling zo bijzonder maakte. 

Deel deze blog: