Over mijn ervaring met plantmedicijn en de terugreis naar het licht

Plantmedicijn reis psylocibine

Ondanks mijn aanvankelijke scepsis maakte ik onlangs een plantmedicijn reis. Het werd een reis die het verstand te boven gaat, maar die ook voelde als thuiskomen. Hierbij een onvolledige samenvatting van mijn reis.

Allereerst: dit wordt geen promotiepraatje voor het maken van een plantmedicijnreis. Ik denk dat dit niet voor iedereen even geschikt is en daarbij, als het wél bij je past, is de juiste timing ook nog eens van groot belang. Zelf voelde ik jarenlang dat het (nog) níet voor mij bedoeld was – ik schreef zelfs eens de blog  ‘Rot op met je ayahuasca’. Twee jaar geleden ging ik wel de mogelijkheid onderzoeken om een innerlijke reis te maken met plantmedicijn, maar ik voelde nog steeds een nee, of liever gezegd, een ‘nog niet’.

De ‘nog niet’ werd een misschien en ten slotte een ja. Ik kan niet goed uitleggen waarom het plantmedicijn me toch bleef trekken. Misschien dat het iets te maken had met mijn leeftijd en dat ik inmiddels had ontdekt dat er op deze wereld niets is wat écht helemaal zaligmakend is. Het ultieme geluk was nét niet te vinden in het ouderschap, niet in een succesvol bedrijf, niet op Instagram of Netflix, niet in zelfhulpboeken – zelfs het boeddhisme viel van z’n voetstuk toen verschillende monniken in opspraak raakten. Het zoeken naar geluk had ik al een tijdje opgegeven, ik had toch alles wat ik ooit had gewenst? Toch bleef ik het gevoel houden dat er méér was, iets waar ik mijn vinger niet op kon leggen.

De ‘ja’ was er ineens nadat ik de borstvoedingsfase had afgesloten, de laatste restanten trauma uit mijn jonge jaren had losgelaten, én toen ik via mijn vriendin Donata in contact werd gebracht met haar vriendin en collega Wendy, die persoonlijke plantmedicijnreizen aanbiedt. Toen ik Wendy sprak, die ook orthomoleculair therapeut is, wist ik dat zij een voor mij veilige manier van reizen aanbiedt, waarbij mijn lichaam niet overbelast zou worden. Ook voelde ik dat ze vanuit een zeer stevig geaarde basis werkt, met humor, lichtheid en een goed afgestemde intuïtie, op een veilige plek, in een speciaal voor dit doel gebouwd tuinhuis. Niet veel later planden we een voorgesprek en vervolgens mijn plantmedicijn reis in. Af en toe dacht ik: waar ben ik aan begonnen, maar op de een of andere manier voelde ik dat het de bedoeling was dat ik deze stap zou zetten.

Toen ik een paar weken later op de drempel van Wendy’s tuinhuis stond, riep Wendy ‘Moet je kijken!’. In de lucht was vanuit het niets een heldere regenboog verschenen, die – nadat ik een foto had gemaakt (zie boven aan deze blog) – weer vervaagde. Een prachtig voorteken, volgens Wendy, die zei dat de natuur vaak meewerkt tijdens een reis. Aangekomen in het tuinhuis dronken we thee en spraken we over een droom die ik die nacht had gehad – over een tweekoppige slang die om een paal geslingerd zat, een beetje zoals in het esculaap symbool, alleen dan met twee koppen. Ze begon te lachen en liet me de trommel zien die ze gebruikt waarop dit symbool met twee slangen om een paal staat afgebeeld en ze zei dat dit een caduceus is, onder meer een symbool voor heling. Hierna openden we de ceremonie en begon mijn reis. 

Het eerste deel van mijn plantmedicijn reis

Het duurde een klein halfuur voordat het plantmedicijn begon te werken. Ik lag nog niet echt lekker en vertelde dat ik al maanden pijn had tussen mijn schouderbladen. Wendy vroeg waar ik dacht dat die pijn vandaan kwam en ik zei dat het misschien stress van de afgelopen tijd was. ‘Zoek dieper,’ zei Wendy, ‘ik denk dat je geen last, maar een groot geschenk meedraagt op je rug.’

Ineens zakte ik dieper het medicijn in, alsof ik door een poort heen ging. ‘Engelenvleugels?’ vroeg ik, en meteen daarna kwam er een heel groot licht naar binnen dat ik alleen maar kon herkennen als Jezus. ‘Het heeft iets met Jezus te maken,’ stamelde ik, enerzijds verbaasd – ik heb Jezus-volgelingen altijd wat merkwaardig gevonden –, anderzijds nederig en vol ontzag over wat zich aan me openbaarde. Jezus verscheen aan me: niet de lijdende Jezus aan het kruis die ik kende uit mijn (nogal losjes) katholieke jeugd, maar een stralend lichte Jezus die een onbeschrijflijk grote hoeveelheid liefde en compassie uitstraalde, als een Vriend, Broer en Ware Liefde ineen. Meteen daarna kreeg ik beelden te zien uit de tijd waarin Christus op aarde leefde, vanuit het perspectief van een vrouw die heel dicht bij hem leefde. Ik zag en voelde het grote verdriet en de verbijstering om zijn kruisiging, en de waanzin van dit alles. Tot ik rouwend in een tuin liep en hem tegenkwam terwijl ik net afscheid van hem had genomen; ik herkende dit als zijn herrijzenis. ‘Ik ben hier,’ zei hij (niet in woorden, maar dit was de boodschap). ‘Ik ben nooit weggeweest, ik was al die tijd hier.’ Ik voelde diep ontzag en dankbaarheid en huilde tranen van ontroering – ik was me intussen nog steeds vaag bewust van mijn omgeving en huilde daadwerkelijk. Door de aanwezigheid van Jezus (‘Ik ben de korte weg’) belandde ik vervolgens met mijn bewustzijn in een heel hoge sfeer van zuiver licht, engelen en God – of de bron, hoe je het noemen wilt. Hier was geen vorm meer, alleen maar diepe liefde en licht en eenheidsbewustzijn. Er was geen reiken meer, geen verlangen, alleen maar een diep vervuld Zijn, waarin alles samenvalt. Ik weet niet hoe lang ik daar geweest ben; het leek een eeuwigheid. Intussen klonk er muziek die Wendy intuïtief afstemde op mijn ervaring – vrijwel alleen maar requiems – en het eerste nummer dat ik hoorde toen ik bij het licht aankwam, was ‘Prayer to A Guardian Angel’. Toen ik weer woorden kon vinden, zei ik tegen Wendy dat ik hiervandaan kom, uit deze lichtsfeer, dat dit al langere tijd mijn thuis was, en dat ik niet begreep waarom ik was teruggekeerd naar de aarde. Dat is een goede vraag, zei Wendy, ga maar zoeken naar het antwoord.

Het tweede deel van mijn plantmedicijn reis

Ik wilde niet weg uit dit licht, maar ik voelde wel dat het belangrijk was dat ik op zoek ging naar het antwoord op mijn vraag. Ik ervoer de aanwezigheid van Jezus nog steeds, op de achtergrond, en hij gaf ook toestemming om op zoek te gaan. Het tuinhuisje, waarin alle zwarte rolgordijnen gesloten waren, baadde intussen in het licht. Ik overwon mijn weerstand om terug ‘naar de aarde’ te gaan en op dat moment nam het plantmedicijn meer de leiding en het leidde me door en over de aarde heen. Ik zag de wijsheid van en in de aarde, maar ook haar polariteit, omdat we in een duale wereld leven, waarin licht en donker naast elkaar bestaan. Het licht was mijn anker om daarin niet te verdwalen, en daardoor kon ik zien op welke plekken op de aarde groot licht te vinden was, alsof daar een poort naar de hemel openstond. Ik zag ook hoe oppervlakkigheid en zaken van het ego ons afleidden en op een dwaalspoor konden zetten of in slaap sussen, evenals ‘vals licht’ dat op licht lijkt, maar een doodlopende weg is, omdat het niet rechtstreeks van God komt of naar God leidt, zoals bijvoorbeeld in chemisch middelengebruik. Ik kreeg nog meer inzichten, maar ik kan ze nog niet allemaal delen omdat ze nog aan het indalen zijn en zich ook pas later volledig aan mij gaan openbaren. Ik kreeg steeds te horen dat ik het ‘waarom’ en het ‘hoe dan’ mocht loslaten omdat ik me mocht laten leiden. Dat het de bedoeling is dat ik door middel van het woord (schrijven) werk om het licht op aarde te helpen verspreiden, en dat kinderen daarin belangrijk zijn, maar ook andere ‘dragers van licht’.

Het derde deel van mijn planmedicijn reis

Nu brak het deel van de reis aan waarbij ik soms weer helemaal terug in het tuinhuisje was, en gesprekken kon voeren, en dan weer een stukje verder reisde op het plantmedicijn. Vanaf dat moment kwamen er aan aantal mensen ‘voorbij’ die ik ken en op wie ik me mocht afstemmen om hen verder te helpen in hun proces of om de verbinding te versterken. Dit stuk was minder universeel en meer persoonlijk en op het aardse leven gericht, met meer praktische handvaten.

Ten slotte sloten we de reis af met een kleine ceremonie en maakte Wendy een lichte maaltijd klaar. We praatten na over de reis en over wat Wendy had ervaren – dingen die ik zelf had gemist. Zelf was ik alle besef van tijd kwijt, maar de reis heeft in totaal bijna zes uur geduurd.

Het tuinhuis is tevens een volledig ingericht ‘vakantiehuisje’ en dus kon ik er ook blijven slapen. Na zo’n intense ervaring heb je echt nog wel een nacht nodig om alles wat er voorbij is gekomen te integreren. De volgende ochtend stond er ontbijt klaar in de koelkast en was er de playlist in mijn telefoon van de muziek die Wendy tijdens de reis had afgespeeld. Deze kan ik nu gebruiken als ik inzichten helderder wil krijgen of gewoon even heimwee krijg naar het diepe gevoel van vrede, licht en liefde dat ik tijdens mijn reis heb mogen ervaren.

Aanvankelijk was ik best sceptisch wanneer ik hoorde over het plantmedicijn, maar terugkijkend op mijn eenheidservaring ervaar ik deze niet als een hallucinatie. maar als iets wat echter voelde dan de aardse werkelijkheid. Dat is nogal een verschuiving in perspectief, zeker voor iemand die is opgegroeid in een intellectueel milieu, waarin we alleen op kerstavond naar de kerk gingen en uit gewoonte wel de Heilige Antonius aanriepen als we iets kwijt waren, maar nooit over Jezus spraken. Ik vond het altijd mooi, maar ook wat merkwaardig als mensen riepen dat ze ‘Jezus hadden gevonden’ of ‘saved by Jesus’ waren. Zelf was ik niet op zoek en hoefde ik ook niet gered te worden, maar ik zie dit soort uitspraken nu in een heel ander licht. Terugkijkend op het afgelopen jaar zie ik dat er wel een soort aanloop is geweest naar deze ervaring; daar kom ik een volgende keer op terug, anders wordt dit een te lang verhaal.

Voor mijzelf was de hele ervaring zo indrukwekkend dat ik een tijd nodig heb gehad om terug te schakelen naar ‘deze wereld’. Inmiddels ben ik alweer even ‘geland’, en sindsdien ervaar ik een diepe rust en vrede die ik nog niet eerder in mijn leven zo ervaren heb. Aan de ene kant is er niets veranderd en leef ik mijn leven met mijn gezin zoals ik hiervoor ook deed. Tegelijkertijd voelt alles nieuw – ik zie dingen anders, meer vanuit de blik van het eenheidsbewustzijn en egoloosheid, een gevoel dat ik voor altijd bij me zal dragen. Ik voel geen behoefte meer om me te bewijzen, en ook niet om iemand ergens van te overtuigen, maar eerder een neiging om me vanuit dienstbaarheid en liefde met anderen te verbinden, vanuit het hart. Ik zie meer de kern, de aard van mensen en situaties, zonder dat mijn verstand tussenbeide komt. Ik zou de hele ervaring kunnen koesteren zonder erover te spreken en volmaakt tevreden kunnen zijn, maar de boodschap dat ik hierover mag gaan schrijven, is blijven hangen. Waar ik dan precies over ga schrijven, weet ik niet, maar dat hoeft ook niet. Ik weet nu dat ik me niet meer hoef in te spannen om iets te bereiken, maar dat ik me stap voor stap mag laten leiden, vanuit een staat van overgave.

NB Een plantmedicijnreis is niet voor iedereen. Overweeg je te gaan reizen, maar aarzel je nog, dan raad ik je aan je heel goed af te stemmen op je intuïtie om te voelen of het echt voor jou is, en echt voor dit moment - er zijn ook een aantal contra-indicaties. Het klinkt misschien gek, maar volgens Wendy heeft het plantmedicijn een eigen wijsheid en nodigt het je uit als het de bedoeling is dat jij die stap gaat zetten. Mijn reis maakte ik bij Ruwe Grond.

Janneke Jonkman

Janneke is het gezicht achter My Little Dutch Diary en schrijver van onder meer 'O jee, het zijn er twee'. 

O jee, het zijn er twee

Hét boek voor beginnende en ervaren tweelingmoeders, vol ontroerende verhalen en handige tips. 

Engelenberichten krijgen?

Wil je op de hoogte blijven, vul dan hieronder vrijblijvend je gegevens in.